SHERLAR.BIZ Yakshanba, 15.09.2019, 23:23
Приветствую Вас Mehmon | RSS
Меню сайта
Категории раздела
Latifalar [11]
Primyeralar [12]
Mobil telfonlar [197]
Sevgi dunyosi [826]
Qo'shiq matni [94]
Texnogoliyalar [98]
Kino yangiliklari [71]
Jahon yulduzlari [58]
Dunyo xabarlari [706]
Salomatlik sirlari [13]
Sport yangiliklari [589]
O'zbek yulduzlari [130]
Shou biznes olami [575]
Foydali maslahatlar [253]
Taomlar retseptlari [6]
Yulduzlar biografiya [59]
Qiziqarli malumotlar [697]
O`zbekiston Yangiliklari [641]
Munajjimlar bashorati 2017, 2018, 2019 / Мунажжимлар башорати 2017, 2018, 2019 [0]
Yangi qo'shiqlar 2017, 2018 [0]
Yangi mp3lar 2017, 2018 [0]
25-May bitiruvchilar kuni uchun she'rlar [1]
Ramazon tabriklari / Ro'za haqida she'rlar tilaklar [1]
Onalar haqida juda tasirli she'rlar / Manoli / Mazmunli [1]
Do'stlik haqida sherlar / Yaxshi va yomon do'stlar haqida she'rlar to'plami [1]
Наш опрос
Sayt haqida fikringiz
Всего ответов: 264
Мини-чат
Статистика


Hozirda saytda: 10
Mexmonlar: 10
Foydalanuvchilar: 0
Главная » 2013 » Aprel » 20 » SOFDILLIK MO’JIZASI
01:13
SOFDILLIK MO’JIZASI
Ushbu
voqea bir
vaqtlar Markaziy Afrikada
ishlagan yevropalik
shifokor ayolning ish hayotida
yuz bergan. O'shanda yarim kecha edi. Men
bilan
hamshiralar o'ta jiddiy ish - ko'z
yorishi og'ir
bulgan xomilador ayolni qabul
qilishga to'g'ri keldi. Bizning barcha sa'y- harakatlarimizga
qaramay, endigina ko'z yorigan
ayol vafot etdi. U
bizga muddatidan avval tug'ilgan
bir burdagina chaqaloqni va yig'lab
turgan ikki yoshli qizchasini
tashlab ketdi.
Biz yangi tug'ilgan chaqaloqni
endi qanday qilib
asrashimizni tasavvur ham qila
olmasdik, chunki shifoxonamizda muddatidan
oldin tug'ilgan
bolalar uchun eng oddiy shart-
sharoitlar ham
mavjud emasdi. Buning ustiga, o'sha
vaqtda inkubatorni ishlatish uchun
oddiygina elektr
energiyasi ham yo'q edi. Garchi
biz ekvatorda
joylashgan bo'lsak-da, bu yerning
badanni junjiktiruvchi shamolli kechalari
anchagina salqin
bo'lardi. Yordamchilarimdan biri,
stajer-akusher
yordamchi binoga qarab yugurdi va u
yerdan dunyoga endigina kelgan,
qaltirab turgan
chaqaloqni o'rash uchun momiq
paxta olib keldi.
Hamshira esa gorelka olib kelish uchun
yugurdi. Birozdan so'ng u juda xafa holda
qaytib keldi va
yig'lamsiragan holda gorelkani
issiq suvga
to'ldirishi bilanoq yorilib ketganini aytdi.
«Bu bizning oxirgi gorelkamiz edi!», -
dedi u xo'rsinib.
Darvoqe, tropik iqlim sharoitida
rezina o'z
xususiyatini tez yo'qotadi, men bunga
ko'p duch kelganman. Ammo kelib-kelib
aynan hozir,
gorelka hayotiy zaruriyat bo'lgan
bir paytda
bunday bo'lishi o'ta achinarli edi. Ammo,
g'arbliklar o'tgan ishga salavot deyishganidek, bu
yerda - Markaziy Afrikada ham
yirtilgan gorelka
uchun qayg'urishning hech bir nafi yo'q
edi.
Gorelkalarning daraxtda yetishmasligi qanchalar
ma'lum bo'lsa, yaqin atrofda na
biron
dorixonaning, na gorelka sotiladigan
do'konning
borligi ham shunchalar aniq edi. «Mayli, nima
ham qila olardik, - dedim
xo'rsinib qolganlarga
yuzlanarkanman. - Endi chaqaloqni
bunday salqin
kechada nobud bo'lmasligi uchun o'ta
ehtiyotkorlik bilan unga kerakli
issiqlikni
ta'minlovchi olovga yaqin joyga
yotqizishimiz
kerak. O'zimiz esa navbat bilan chaqaloqning
oldida yotamiz, birimiz esa
eshikdan shamol
kirmasligi uchun mas'ulmiz. Bizning
asosiy
vazifamiz - bir necha kun ichida bolani issiq
saqlashimiz kerak».
Ertasiga men odatdagiday bolalar
uyiga bordim va u yerda uz xohishlari
bilan
menga hamroh bo'lgan bir necha bolalar bilan
ibodat qildim.
Ibodatga qadar men bolalarga
o'tgan kecha bo'lgan voqeani gapirib
berdim,
gorelkaning yorilib ketgani va chaqaloq uchun
kerakli issiqlikni
qanday qilib ta'minlaganimizni
tushuntirdim. «Gorelka bo'lganda bizga
juda
asqotgan bo'lardi, - qo'shimcha qildim men. - Axir
chaqaloq biroz
sovqotsa xam nobud bo'lishi
mumkin». Bundan tashqari men
bolalarga yangi
tug'ilgan chaqaloqning vafot qilgan, endi
hech qachon
qaytib kelmaydigan onasini
qo'msab yig'layotgan, ammo yetim
bo'lib qolganini hali
tushunib yetmagan ikki yoshli opasi haqida
ham gapirib
berdim. Bolalar meni diqqat bilan
tinglashdi va ibodatga otlanishdi. Ibodat
vaqtida ularning
orasidagi o'n yoshli qizcha e'tiborimni tortdi. U
shu qadar chin ko'ngildan ilohiy
ishonch bilan ibodat qildiki, duolari
begunoh
bir go'dakning
butun yuragidan to'kilardi. «O'tinaman, Ollohim,
- duo qilardi u, - bizga bir dona
gorelka yuborgil. Yo Ollohim, uni bizga
bugunoq
yubor, axir ertaga
kech bo'lishi, chaqaloq o'lib qolishi mumkin».
Qizcha duosining oxirida
qo'shimcha qildi: «Yo Ollohim, shu
chaqaloqning opasi
uchun bir
qo'g'irchoq ham yuborsang, toki u yolg'iz
emasligini, Sen uni yaxshi
ko'rishingni bilsin, yolvoraman,
Ollohim!» Bu
so'zlarga lol qolib,
bolalikning sof va sodda qalbiga butunlay taslim
bo'lgandim. Men o'sha paytda
bunday duoga «Omin» deyishim
mumkin
edimi?.. Yo'q, deb
o'ylayman. Men Ollohning ushbu iltijoni
bajarishiga shunchaki ishona
olmasdim. Albatta, Qur'onda Ollohning
qodir,
cheksiz qudrat egasi
ekanligi, O'zi ixtiyor qilgan har narsani qila olishi
yozilganini bilardim. Ammo har
narsada, shu jumladan, so'rashda ham
chegara
bor, deb
o'ylardim. Mening nazdimda, o'sha paytda
bizning sharoitimizda bunday
iltijoning amalga oshishi imkonsiz edi.
Chunki
gorelkaga ega
bo'lishimiz ehtimolining birdan bir yo'li - bu
mening vatanimdan posilka
olishimiz edi. Ammo men bu yerda
deyarli to'rt yildan
beri ishlayotgan
edim va haligacha hech kim menga bironta ham
posilka yubormagandi. Buning
ustiga, kimdir menga posilka jo'natishga
qaror
qilgan taqdirda
ham, nimaga asoslanib ham uning ichiga gorelka
solardi? Axir kimning xayoliga
ham menga - ekvatorda, tropik
jaziramada
ishlayotgan kishiga
gorelka jo'natish kelardi? Shunday badgumon
o'ylar bilan ishga qaytdim.
Oradan ikki soatcha o'tgach,
o'quvchilarimga tibbiyot
asoslaridan dars
o'tayotganim bir vaqtda, uyim oldiga (u
shifoxona yaqinida edi) mashina
kelib to'xtaganini xabar qilishdi.
Shoshilib uyga
kelganimda mashina ketib
qolgandi. Lekin ayvonda meni 22 kilolik posilka
kutayotgan edi. Ko'zlarimga yosh quyilib
kelayotganini his qilib
turardim. Xayajondan posilkani
ocha olmadim va
yordamga chaqirdim. Zum o'tmay bugun biz birgalikda ibodat qilgan
mehribonlik uyining
bolalari yordamga yetib kelishdi.
Ularning ichida
o'sha o'n yoshli qizcha ham bor
edi. Bolalar bilan birgalikda har bir tugunni yechib,
arqonni
bo'shatdik. Keyin posilkani
pichoq bilan ichidagi
narsalarni zararlantirmasdan
ocha boshladik. Biz hammamiz hayajon ichra bu
tilsimli qutidan
ko'zimizni uza olmasdik. O'ttizdan
ortiq ko'zlar
posilka ichidagi narsalarni ola
boshlagan mening qo'l harakatlarimga qadalgandi.
Eng ustdan men
bir nechta turli rangdagi
sviterlarni oldim. Ularni
bolalarga tarqatganimda,
beg'ubor ko'zlari yanada chaqnab ketdi. Keyin
kasallar uchun
yuborilgan bandajlarni chiqardim.
So'ngra turli xil
tibbiyot uskunalarini oldim.
Undan keyin mayiz solingan bir necha paket chiqdi.
Va nihoyat qutiga
navbatdagi narsani olish uchun
paypaslagan
qo'llarim ... Yo'q... Bo'lishi mumkin
emas! Ko'zlarimga ishonmagan holda, tushimmi o'ngim
ekanligini aniqlash uchun o'zimni
chimchilagim
kelardi, men qutidan... ha, ha, yap-
yangi rezina gorelkani chiqardim! Bolalar
maftun bo'lib, qichqirib yuborishdi, men esa
ko'z yoshlarimga
ko'milgandim. Men Ollohdan
gorelka yuborishini so'ramagan edim,
chunki buning
mumkinligiga shunchaki ishonmagan edim.
Axmoq bo'lmasam,
duoning kuchiga shubha
qilamanmi! Shunda o'sha o'n yoshli
qizcha xursand
bulib, yonimga keldi. «Modomiki Olloh bizga
gorelka
yuboribdimi, demak U
qo'g'irchoqni ham yuborgan», - ishonch
bilan
shivirladi u qutiga nazar tashlarkan. Albatta!
Bo'lmasam-chi!
Qutining eng tagidagi jozibali
qo'g'irchoqni biz birgalashib chiqardik.
Qizchaning
ko'zlari misoli ikki kichik yulduzdek porlardi. U
BUNGA
MUTLAQO SHUBHA QILMAGANDI!
«Olloh uni juda yaxshi ko'rishini bilishi
uchun siz bilan birga
borib, ushbu qo'g'irchoqni o'sha ikki yoshli
qizchaga bersam maylimi? ...
Iltimos», - so'radi mendan qizaloq.
«Albatta,
shirinim», - ko'z
yoshlar ichida ma'qulladim men. Aslida mazkur
posilka besh oy davomida yo'lda
bo'lgan edi. Uni menga sobiq
o'quvchilarim ilgari
men bilan birga
ishlagan Ollohga ishongan va uning amrlariga
buyinsungan bir hamkasb
ayolning tashabbusi bilan yuborishgan
edi. Buning
ustiga gorelkani
naq ekvatorga hamda eng kerakli vaqtda yetkazib
berishgandi! Sobiq
o'quvchilarimdan biri posilkaga
qo'g'irchoqni Ollohga
butun vujudi
bilan ishonib duo qilgan haligi qizaloqning
iltijosiga javoban ikki yoshli yetim
qolgan qizcha uchun solib qo'ygan edi.
«Ular hali so'rmaslaridan avval
Men ularning
duolariga labbay deya javob beraman»
Robbimiz chindan ham hamma narsani
eshitguvchi va bilguvchidir.
Категория: Sevgi dunyosi | Просмотров: 727 | | Рейтинг: 5.0/10
Всего комментариев: 2
SAYT_ADMINKASI20.04.2013 12:46
ArMoNiNGMaN20.04.2013 22:13
Добавлять комментарии могут только зарегистрированные пользователи.
[ Регистрация | Вход ]
Вход на сайт

Ro'yxatdan o'tish
Parolni unutdingizmi?
Поиск
Календарь
Архив записей
Друзья сайта
  • Официальный блог
  • Сообщество uCoz
  • FAQ по системе
  • База знаний uCoz
  • Copyright MyCorp © 2019Хостинг от uCoz